Autyzm jest jedną z najczęściej spotykanych chorób wrodzonych u dzieci, która niestety nie jest uleczalna. Istnieją jednak badania i zabiegi, które w znacznym stopniu mogą poprawić jakość życia dziecka i opiekujących się nim rodziców.

Kto diagnozuje autyzm?
Jak szukać przyczyny autyzmu?
Jakie zachowania są autystyczne?
Jak wesprzeć dziecko z autyzmem?

Kto diagnozuje autyzm?

Aby potwierdzić swoje przypuszczenia o tej chorobie, najlepiej udać się do Poradni dla Osób z Autyzmem Dziecięcym, po wcześniejszej konsultacji z lekarzem rodzinnym, który może wystawić skierowanie. Dziecko przechodzi szereg wywiadów oraz badań psychologicznych, czasem nawet specjalistycznych diagnostyk laboratoryjnych, które są w stanie rozpoznać autyzm w najmłodszym wieku.

Jak szukać przyczyny autyzmu?

Rodzicom trudno jest zauważyć od razu, że ich dziecko jest chore, tym bardziej, że nawet lekarze do dzisiaj nie znają dokładnej przyczyny. Na pewno w szukaniu źródła choroby ważna jest wnikliwa obserwacja rozwoju dziecka od najmłodszych lat, ponieważ pierwsze oznaki pojawiają się już przed ukończeniem 3 roku życia.

Jakie zachowania są autystyczne?

Głównym objawem autyzmu jest problem z nawiązaniem kontaktu wzrokowego przez dziecko oraz trudności z koncentracją, wykonywaniem poleceń, używaniem gestów i mowy ciała oraz prowadzeniem rozmowy. Oczywiście każde dziecko rozwija się w różnym stopniu, dlatego nie można zakładać, że któryś z tych objawów świadczy tylko o autyzmie. Przyczyną kłopotów z komunikacją dziecka z otoczeniem może być wiele, ale jeśli nie ustępują one lub jeszcze bardziej się pogłębiają należy szybko zareagować. Nieleczona choroba sprawia, że u starszego dziecka pojawia się znacznie więcej nasilonych objawów, które z wiekiem prowadzą do skrajnej niesamodzielności dziecka.

Jak wesprzeć dziecko z autyzmem?

Rozpoznanie tej choroby z pewnością wiąże się ze zwiększoną opieką ze strony rodziców, wizytami u psychologa lub terapeuty. Dziecko wymaga innego traktowania, aby mimo choroby mogło się dalej rozwijać i poznawać świat, by w przyszłości być samodzielnym na tyle ile będzie w stanie. Najbliżsi powinni być wyrozumiali i stosować się do zaleceń lekarza oraz w miarę możliwości uświadamiać otoczenie, że dziecko z autyzmem nie jest w niczym gorsze od innych dzieci. Najważniejsze, aby dziecko czuło się kochane i akceptowane, także przez rówieśników.